Met mijn hoofd in mijn nek kijk ik omhoog. Daar hangt dan Theo’s beeld: de volte van de holte. Als een wit fuik omlaag. Ik groet de mevrouw die ook even blijft staan. Eindelijk hangt er dan iets , zegt ze. Eerst hing hier alleen zo een plat dingetje. Maar nu is er wat meer te zien. Ik zeg: het heet de volte van de holte. En de holte is hier en ik stap achter de boom en wijs de holte aan. Ahhh! Ze zegt: Wat leuk dat u dat vertelt. Nu kijk ik er weer anders naar. Wel leuk hoor, hier en daar wat dingen in het bos. Vlakbij was een beeld en er is ook een groot nest verderop. Ik woon hier en dit krijg ik zomaar, gratis en voor niets!