de tijd nemen

Net terug van een weekje kamperen, start ik deze dag met een wandelingetje door park Schothorst. I.p.v de rode beukenlaan neem ik het zijpad om te kijken wat Marieke ‘uit de doeken heeft gedaan’.

Het beeld van Marieke staat ontkleed met gesloten ogen en met 1 arm naar de hemel reikend, gegrond in al haar naaktheid.
Ik,jij, de tijd. De tijd komt voorbij in de gedaante van opa en oma met kleinkinderen. Oma zegt: ga daar maar kijken en wijst naar het beeld. Het kind zegt : nee !

Verder lopend zie ik bij de eikenbomenlaan bollen als rijpe appels in de lucht hangen. Ze nodigen je uit tot uitreiken maar aanraken lukt niet. Krijnie maakte ze van een mengsel met mycelium. Dit mycelium zweeft tussen de takken . In de natuur weeft het mycelium ondergronds tussen boomwortels een communicatie netwerk.

Ik loop het park uit , over het verdroogde grasveld en ga verder met deze dag: de kampeerspullen opruimen, tent uithangen en de was doen. En vanmiddag naar het atelier. Kijken wat er daar uitkomt.