Na een paar dagen kamperen besluit ik om even het bomenlaantje te lopen om te kijken naar hoe de kleibeelden erbij staan (zoals beloofd aan Marieke). Sommige beelden zijn ingestort, anderen alleen gekrakkeleerd. Van Gea is de linker paal leeg op wat kruimels klei na, het rechter beeldje staat er nog. Mariekes beeld is ingestort, geen herkenbare vrouw meer. De vulvavrouw is verdwenen maar de zwam is enorm gegroeid. De vleugelvrouw ligt nog op haar plankje, wel gekrakkeleerd maar nog herkenbaar. Het vrouwbeeldje van Ellen zit nog onder de boom, de beschermende armen aangetast. Van het vrouwbeeldje op de boomstam rest nog wat kleiklonters. Wonderbaarlijk genoeg is de paddestoelenbloem vrijwel onaangetast. Gisteren zat langewapper nog met een hand en hoofd tegen de boomstam. Maar vandaag is die verdwenen. Voor zover de vergankelijkheid ter schrift gesteld.