Drie weken bouwde ik aan het beeld. Het was heel warm die weken en droog. Dus elke avond pak ik de klei zorgvuldig in vochtige lakens en plastic zodat ze niet uit droogt.

Als ze eindelijk af is, vind ik het moeilijk om haar los te laten. Daar staat ze ongebakken, kwetsbaar en naakt in het openbaar.

Een week later ga ik kijken. Een beetje gespannen over hoe het met haar gaat. Er zijn scheuren in het beeld gevallen, maar ze staat nog stevig overeind. Een klein beetje achterover geleund, in overgave.

En dan begint het na de felle droogte van deze zomer eindelijk te regenen. Het leven in het park haalt opgelucht adem. Al het groen zuigt zich vol water. De klei ook. En het beeld stort in elkaar, veel sneller dan ik hoopte.

Als ik bij de brokstukken zit, komen er twee dames aangelopen. Ze hebben de folder van de tentoonstelling in hun handen. Ze bekijken het ingestorte beeld en de foto van hoe hoe het beeld geweest is.

“Verval ik actie”, concludeert een van hen opgewekt.