Waar tijd vorm maakt
Krijnie Beyen
In het werk Waar tijd vorm maakt wordt niet allen een vorm verbeeld, maar ook een proces gefaciliteerd.
Metalen draadspiralen hangen aan de takken van bomen. In de lussen van deze structuren hangen uit mycelium gegroeide objecten. In eerste instantie zijn deze vormen in een kas gegroeid, beschermd door plastic. Daarna werden ze losgelaten in de buitenlucht, waar het materiaal zich opnieuw moet verhouden tot zwaartekracht, vocht, temperatuur en tijd.
Wat zichtbaar wordt, is geen vooraf bepaald beeld, maar een voortdurende onderhandeling tussen structuur en leven.
De draad geeft richting, maar bepaalt niets. Het mycelium verbindt, verdicht of is niet overal aan elkaar gegroeid.
In plaats van het mycelium te gebruiken als materiaal, gebruik ik het als een actor. Het werk ontstaat niet door vormgeving alleen,maar door het toelaten van groei en toeval. Het is nog niet duidelijk of het werk zal vervallen en wanneer.
In die zin werkt het mycelium als een metafoor voor leven, voor de samenleving.
Het maakt zichtbaar hoe systemen georganiseerd kunnen worden: zonder centrum, zonder hiërarchie, reagerend, zoekend, wachtend.
Wat groeit, is niet alleen kunst, maar een manier van kijken.
Waar tijd vorm maakt is een uitnodiging om controle los te laten en te zien wat er gebeurt wanneer condities net zo belangrijk zijn als intenties.
Werkboek: Mycelium als spiegel
Agenda Waar tijd vorm maakt
Levend Archief Waar tijd vorm maakt
Jouw tijd en mijn tijd
De spiralen voor Waar tijd vorm maakt zijn gisteren afgeleverd. En ze zijn mooi geworden. Deze week ga ik ontdekken of de mycelium objecten passen en zo nodig iets bijbuigen. Dat is het tastbare resultaat. Maar misschien is het proces ernaartoe minstens zo…
Enorme paddenstoelen
Ik ben aan het boetseren onder de boom als een man mij aanspreekt. ‘Heb je die enorme paddenstoelen gezien?’ Ik loop met hem mee verder het laantje in. Daar staat een dode boom met enorme zwammen. De paddenstoelen lijken een donkerrode kleurstof te…
Dagboeknotitie 7 – De rivier en haar oevers
Er is misschien een misverstand over overgave. We denken dat overgave betekent: de stroom volgen. Ja zeggen tegen wat zich aandient. De inspiratie toelaten. Meebewegen met wat door ons heen wil ontstaan. Maar wat als juist de stroom ervoor zorgt dat we onze grenzen…
Dagboeknotitie 6 – mijn innerlijke veld
De laatste dagen herinner ik me weer hoe het voelt als de draden van het netwerk loskomen van elkaar. Ruimte ertussen. Licht ertussen. Gedachten die langs kunnen glijden zonder te blijven hangen. Wij zijn deel van het levende universum, dat voortdurend pulseert tussen…
Dagboeknotitie 5. – Dit leeft!
De mallen moesten stevig zijn – anders kon het substraat niet aangedrukt worden, kon het mycelium zijn werk niet doen. Stevigheid als voorwaarde voor groei. Dat weet ik nu. Zes halve bollen. Samengebracht. Aan elkaar vastgroeien – in stilte en warmte en…
Dagboeknotitie 4. – over ritme dat zich niet laat dwingen
Vandaag denk ik aan het hart als aan mycelium. Onzichtbaar tot het zich meldt. Een netwerk dat al die jaren zijn eigen tempo heeft gevonden, ondergronds, zonder dat ik ernaar keek. En dan, soms, een onregelmatige klop – als een draad die zich even anders vertakt…
DAGBOEKNOTITIE 2 — Organisch bouwen
Kippengaas en textiel vandaag. Vormen die niet strak zijn, maar meegeven – buigen, vouwen, zich schikken naar wat ontstaat. Meer hand dan hoofd. Ik merkte dat ik anders bezig was dan gisteren. Iets soepeler misschien. Of misschien was het het materiaal zelf…
Dagboek notitie 3 – begin van het proces
Dag 3 – Begin van het proces Bijna zes vormen gevuld. Materiaal op. Klaar voor nu. De verplichtingen van de ochtend: een half uur, niet meer. Dat voelde anders dan de vorige dagen – een grens die ik zelf stelde en hield. Het productiewerk valt me mee: ik geniet…
Dagboek notitie 1.
D A G B O E K N O T I T I E 1. Ik ben begonnen. Vormen gebouwd, binnen- en buitenvormen, een plan dat ik intuïtief invul. Het voelt goed – die combinatie van structuur en openheid. En dan merk ik mezelf. Ergens tijdens het bouwen schakelt er iets over naar een…
Vergaderen of loslaten
Ik heb jarenlang vergaderd terwijl mijn lichaam al lang nee zei. Overdag organiseerde ik projecten, leidde ik gesprekken, werkte in ik mijn atelier. Maar wanneer er ’s avonds vergaderingen waren, lag ik daarna vaak de hele nacht wakker. Alsof mijn systeem nog urenlang…