En toen was daar het officiële bordje: Werkplaats in de Natuur. Rosalie Smit. Nesteldrift. Op de plek waar ik het nest ga bouwen. Naast dat een bordje praktisch is, is het ook ceremonieel krachtig. Het opent de plek waar het kunstwerk komt. Verwachtingsvol staat dat bordje daar. Een aankondiging dat hier iets is of nog gaat komen. Misschien is het kunstwerk er ook al. Hoeveel nesten zullen er al om, naast, boven en onder het bordje aanwezig zijn?

Er werken veel vrijwilligers op het landgoed. Zo ook de vrijwilliger die de paal komt ingraven voor het bordje. De paal wordt hergebruikt. De vrijwilliger vist nog een peuk uit het paaltje alvorens de paal in te laden op de werkkar. Het gaatje in de bovenkant van het paaltje heeft mensen uitgenodigd tot asbak gedrag. “Weet je wat, ik gooi mijn peuk niet op de grond maar stop deze in het gaatje aan de bovenkant van een paaltje.” Hij graaft het paaltje uit. En rijdt ermee naar de plek van het nog te bouwen nest. Hij plaatst de paal toch net ergens anders dan ik eerder heb aangegeven, het voelt als net niet goed. Maar ik laat het gebeuren. Want ik ben nieuwsgierig wat dit doet mijn mijn beeld van het kunstwerk dat nog gaat ontstaan. In het maakproces van Nesteldrift dans ik heen en weer tussen sturen en overgave. Meebewegen en aangeven. Zo ook met dit paaltje. Dit is de plek. En met deze plek ga ik werken. Niet te dicht bij de bomen, legt hij uit, ik wil de wortels van de bomen niet beschadigen. Daar ben ik het roerend mee eens. Een dag later wordt het bordje op het plaatje geplaatst. Ik ontvang in de loop van de ochtend deze foto. Ik voel me verwend en gedragen door de vrijwilligers en medewerkers van het Groene Huis. We zijn écht welkom hier.
Het bordje lonkt verwachtingsvol.