Er is een spanning die ik goed ken: graag willen dat er iets gebeurt en tegelijkertijd weten dat de druk niet helpt.
Ik noem het overgave. Niet omdat ik het al kan. Maar omdat ik aan het oefenen ben. Regelmatig neem ik een bewuste pauze. De tuin. De stilte. Het moment zelf.
De natuur is mijn leermeester. Een boom duwt zijn wortels niet door een steen - hij vindt de zachte plek. Een bloem forceert haar bloei niet maar wacht op het juiste licht.
Ik houd mezelf voor wat als ik dat ook zouden kunnen? Bewegen zonder duwen. Willen zonder vasthouden. Vertrouwen dat het leven weet wat het doet, ook als wij het niet zien.
Dit is de vraag die ik dit jaar met me mee draag, mede geïnspireerd door een buitententoonstelling die ik (mee)organiseer rond precies dit thema. Kunst, natuur en contemplatie samen, als uitnodiging om te stoppen met sturen.
Of misschien soms een beetje:) maar wel "zien" dat ik het doe.