Zondag bouwden we (met 12deelnemers) met mycelium.
Of misschien is het eerlijker om te zeggen: we oefenden het leven zoals mycelium dat doet.

We begonnen met een gedicht dat Ali Serik speciaal voor mijn myceliumproject schreef. Daarna nodigde ik iedereen uit om een intentie mee te nemen. Niet over wat je wilde bereiken, maar over wat je wilt loslaten. Surrender to life. Waar zou je je iets meer aan kunnen overgeven? Wat mag zachter? Wat mag minder gecontroleerd?

En toen begonnen we.
Met een materiaal dat voor bijna iedereen nieuw was. Waarvan ook ik niet weet hoe het zich in elke omstandigheid zal gedragen.
Zonder de zekerheid dat het eindresultaat zou worden zoals we het voor ons zagen. Eigenlijk precies zoals het leven.

Op een gegeven moment zei een van de deelnemers : “Als ik dit karton doorscheur, weet ik niet wat er gebeurt.”
Die zin bleef bij me. Want zoals zij zelf als zei: “Is dat niet precies hoe het ook buiten deze workshop is?”
We weten zelden wat de gevolgen zijn van een keuze, een gesprek, een afscheid of een nieuw begin.
Toch bewegen we. Toch zetten we een volgende stap. Niet omdat we zekerheid hebben, maar omdat het leven verder stroomt.

Mooi was om te zien, was de manier waarop er werd samengewerkt. Er was aandacht. Nieuwsgierigheid. Er werd geluisterd, gedeeld en geholpen.
Toen materiaal schaars werd, ontstond geen strijd maar creativiteit. Net als bij mycelium. We deelden wat er was.
Misschien is dat wel een van de mooiste lessen van mycelium: juist wanneer hulpbronnen beperkt zijn, wordt de kwaliteit van de verbinding belangrijker.

Mycelium groeit ondergronds. Bijna onzichtbaar. Het verbindt, voedt en wisselt uit. Pas als het boven de grond komt zie je wat er werkelijk is ontstaan. Misschien geldt dat ook voor dat moment op zondag.

De vormen die we maakten, gaan de komende weken hun eigen weg. We weten nog niet hoe het mycelium zal groeien.
We weten niet welke delen sterk worden, welke veranderen of welke verrassingen er onderweg ontstaan.

Maar misschien geldt diezelfde vraag ook voor ons. Wat is er vandaag, onzichtbaar, in beweging gezet?
Welke gedachte heeft wortel geschoten? Welke overtuiging is iets losser geworden?
Welke nieuwe verbinding is ontstaan?

Misschien merken de deelnemers dat morgen. Misschien volgende week.
Niet alles hoeft vandaag af te zijn. (Gelukkig niet).