D A G B O E K N O T I T I E 1.

Ik ben begonnen.

Vormen gebouwd, binnen- en buitenvormen, een plan dat ik intuïtief invul. Het voelt goed – die combinatie van structuur en openheid.

En dan merk ik mezelf.

Ergens tijdens het bouwen schakelt er iets over naar een hoger toerental. Een vertrouwd ritme dat ik goed ken: doorpakken, doen, afmaken, doorgaan. Ook wanneer ik werk met een materiaal dat straks groeit (zoals mycelium in dit geval) met een snelheid van millimeters per dag.

Ik ben een sprinter. Dat weet ik van mezelf.

Maar sommige processen vragen iets anders. Niet meer inzet, niet meer uren, niet meer snelheid. Ze vragen aandacht. Luisteren. Kijken naar wat er ontstaat voordat je beslist wat de volgende stap is.

Steeds vaker ervaar ik het maken als een dialoog. Niet alleen met ideeën, maar ook met materialen, vormen en processen. Alsof het werk zelf iets terugzegt. Niet in woorden, maar in kleine signalen die pas zichtbaar worden wanneer ik vertraag.

Aan het einde van deze eerste dag voelde ik vooral uitputting.

Geen tekortkoming, maar een signaal.

Misschien ligt de uitdaging van dit project niet in wat ik ga maken, maar in hoe ik ermee aanwezig ben. In het leren herkennen van het moment waarop ik opnieuw begin te duwen, terwijl het werk eigenlijk vraagt om te luisteren.

Ik vraag mij af: Wat zou er gebeuren als ik morgen één keer bewust stop — niet omdat ik klaar ben, maar gewoon om te voelen hoe het ervoor staat?

Misschien is dat precies waar het over gaat.

Over aandacht. Over vertragen. Over het toelaten van een dialoog met wat zich wil ontvouwen. Het is een beweging die ik steeds vaker herken in mijn eigen werk – en die ik graag met anderen deel.