De mallen moesten stevig zijn – anders kon het substraat niet aangedrukt worden, kon het mycelium zijn werk niet doen. Stevigheid als voorwaarde voor groei. Dat weet ik nu.

Zes halve bollen. Samengebracht. Aan elkaar vastgroeien – in stilte en warmte en vocht, in plastic met kleine gaatjes als adem.

Wat ik zag aan de binnenkant nam me mee. Landschappen. Volledig zichzelf. Rivierarmen, gebergten, korstmos op steen – of zoiets. Ik weet niet precies wat het was, maar ik voelde het: “Dit leeft”. Niet als metafoor. Gewoon: dit leeft.

Vandaag haal ik het plastic eraf.

Een nieuwe atmosfeer begint. De bollen gaan naar de kas in het Groene Huis – een andere lucht, een andere vochtigheid, een andere stilte. En ik geef ze over. Surrender. Niet als opgave maar als houding: ik ben benieuwd wat jij wilt worden.

Zullen ze vervormen? Waarschijnlijk. En dat is mooi, denk ik – een vorm die niet vasthoudt aan zichzelf maar antwoordt op wat om haar heen gebeurt. Wat gaat er aan de buitenkant groeien? Ik weet het niet. Iets wat ik niet bedacht had.

De echte vraag die ik bij mezelf waarneem is deze: “Hoe ver ga ik terug?” Wanneer grijp ik in en wanneer laat ik het zijn? Dat is niet alleen een vraag over mycelium. Dat is ook een vraag over mezelf – over hoe ik samenwerk, over wanneer ik stuur en wanneer ik volg. Over het verschil tussen begeleiden en beheersen.

Ik ga het zien.