Er is misschien een misverstand over overgave.

We denken dat overgave betekent: de stroom volgen. Ja zeggen tegen wat zich aandient. De inspiratie toelaten. Meebewegen met wat door ons heen wil ontstaan.

Maar wat als juist de stroom ervoor zorgt dat we onze grenzen niet meer voelen? Herkenbaar?

Wanneer we doen wat we liefhebben, lijkt de tijd op te lossen. Ideeën dienen zich moeiteloos aan. Het werk draagt zichzelf. We voelen ons levend. En juist dan merken we vaak niet dat ons lichaam al veel eerder is gestopt met volgen.

Pas wanneer de stroom tot stilstand komt, voelen we de vermoeidheid.

Misschien vraagt overgave daarom om nog een tweede beweging. Niet alleen de moed om de stroom te volgen, maar ook het vertrouwen om haar los te laten. Een rivier dankt haar kracht niet alleen aan het water dat stroomt, maar ook aan haar oevers. Zonder oevers wordt de rivier een overstroming. De oevers beperken haar niet; zij geven haar richting en diepte.

Zo lijkt het ook met ons leven.
Ritme is geen beperking van creativiteit. Rust is geen onderbreking van inspiratie. Grenzen zijn niet het einde van de stroom, maar de bedding waardoor zij kan blijven bestaan.

Misschien is wijsheid niet langer de vraag:
Hoeveel kan ik nog doen?
Maar:
Vanuit welk ritme kan ik blijven geven zonder mijzelf te verliezen?
Dat vraagt een ander soort vertrouwen (en oefening).Vertrouwen dat de inspiratie niet verdwijnt wanneer we stoppen. Dat het leven ook verder werkt wanneer wij rusten. Dat wat werkelijk door ons heen wil ontstaan, morgen opnieuw zal aankloppen.

Misschien is dat de diepste betekenis van Surrender to Life
Niet alleen je overgeven aan de stroom van het leven, maar ook aan zijn ademhaling.
Aan het uitstromen én aan het terugkeren.
Aan het scheppen én aan het herstellen.

Want ook de stilte behoort tot de beweging van het leven. Misschien is dit wel een tekst die niet alleen over jou gaat. Ik vermoed dat veel mensen die met hart en ziel creëren, begeleiden of zorgen zich hierin zullen herkennen. Juist daarom kan hij anderen uitnodigen om rust niet te zien als het tegenovergestelde van bezieling, maar als een onmisbaar onderdeel ervan.

Mijn mycelium groeiproces is bijna afgerond en dit is voor nu mijn laatste dagboeknotitie. Tijd voor rust,