De wandeling met de dichters afgelopen zondag begon met een lichte innerlijke ruis. Na een praktisch verzoek waar ik automatisch ‘ja’ op had gezegd, voelde ik een onverwachte weerstand. Mijn systeem zei al ‘nee’ om de ruimte zuiver te houden, voordat mijn verstand het in de gaten had. En alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, liet ik mijn telefoon, met alle informatie die ik nodig dacht te hebben, thuis liggen.

Achteraf bleek dat niet alleen een treffende samenvatting van wat er gebeurde, maar raakte het ook direct aan de kern van het thema Surrender to Life: dit was precies wat me te doen stond.

Als de controle wegvalt, blijft alleen het vertrouwen over.

We begonnen bij de aarde. Langzaam lopen, langzaam spreken, de voeten bewust op de grond. De haast van het hoofd maakte plaats voor de vertraging van het hart. Zelfs het weer samenkomen bij de koffiemachine, terug in Het Groene Huis, werd een klein ritueel van aanwezigheid.

Intuïtief legde ik het schrijf- en tekenmateriaal neer. Ik pakte zelf ook een potlood en liet de woorden komen, zonder plan, gewoon vanuit de stroom.

Het hoogtepunt van de middag was een oefening waarin we met vijf mensen achter elkaar dichtregels doorschreven. Zonder te overleggen, zonder te weten waar het naartoe zou gaan en zonder het resultaat te proberen te sturen.

Wat ontstond, voelde als een ondergronds schimmelnetwerk: een onzichtbaar weefsel dat mensen en woorden met elkaar verbond. Toen we de doorgeschreven regels aan het einde als één gedicht voorlazen, leek de grens tussen de individuele makers verdwenen. De tekst was niet langer van vijf afzonderlijke mensen. Het voelde alsof hij was opgedoken uit een gemeenschappelijke, levende bron.

Verval is niet het einde van een proces. Het is de humus waarin iets nieuws kan ontstaan.

Het vergeten van mijn telefoon, de weerstand tegen de ruis, het loslaten van wat ik dacht te moeten brengen – het werd allemaal humus. Juist daardoor kon de magie plaatsvinden.

Pas toen ik losliet wat ik dacht te moeten doen, werd ik de ruimte waarin het leven zichzelf kon schrijven.