Ik ben inmiddels op Thuisretraite – dag 9 – 4-6 uur mediteren per dag – maar ook klusjes – Surrender-klusjes vooral.
Er groeit iets in mij. Langzaam stabiliseert een ander ritme in mij. Een ritme dat niet voortkomt uit haast of presteren, maar uit de aarde, uit aandacht en uit verbinding. Het is verslavend fijn.

Terugkijkend begrijp ik Surrender to Life ook anders. De stress rondom de late start voelde toen als een probleem. Nu zie ik dat juist die ervaring mij uitnodigde om iets los te laten- een oud tempo in dit geval. Een tempo waarvan ik me altijd heb afgevraagd ” waarom doe ik dit?” Misschien was het niet van mij maar komt het uit mijn systeem.

Buiten bewegen de spiralen zachtjes mee met de wind. Regelmatig hoor ik van wandelaars dat ze stil staan bij deze beweging.
Wat een prachtige reminder.