De spiralen voor Waar tijd vorm maakt zijn gisteren afgeleverd. En ze zijn mooi geworden. Deze week ga ik ontdekken of de mycelium objecten passen en zo nodig iets bijbuigen. Dat is het tastbare resultaat. Maar misschien is het proces ernaartoe minstens zo interessant.

Ik merk dat ik vaak geneigd ben vooral de mooie uitkomsten te delen. Minder vanzelfsprekend is het om stil te staan bij alles wat eraan voorafging. In dit geval waren er weken waarin ik de smid niet te pakken kreeg. Tot ik uiteindelijk een aantal keer in de ochtend om half zeven voor zijn werkplaats stond. Pas toen kwam er beweging.

Sindsdien bedenk ik me: wanneer geef je je over aan wat zich aandient, en wanneer blijf je juist aandringen? Wanneer is loslaten een vorm van vertrouwen, en wanneer is het vooral een excuus om niet te handelen? Ik weet het nog steeds niet.

Misschien gaat dit werk uiteindelijk niet alleen over hoe tijd vorm maakt, maar ook over hoe wij ons tot tijd verhouden. Iedereen beweegt in een eigen ritme, met een eigen gevoel voor urgentie. Mijn tijd is niet de tijd van de smid, en zijn tijd is niet de mijne. Toch moeten die verschillende tijdsbelevingen elkaar ergens ontmoeten om iets te kunnen maken.

Misschien is dat wel een mooie les van dit project: vorm ontstaat niet alleen door geduld, en niet alleen door vasthoudendheid, maar door voortdurend te zoeken naar de juiste balans tussen beide. En eerlijk gezegd denk ik dat die balans nooit definitief gevonden wordt. Ze blijft, net als de spiraal zelf, steeds opnieuw in beweging.