Misschien kunnen we onze tentoonstelling bekijken als een bos.
Niet als een verzameling afzonderlijke bomen, maar als een netwerk. Wat boven de grond zichtbaar is, is maar een deel van het verhaal. Onder de oppervlakte raken wortels, schimmels en mycelium elkaar. Stoffen worden uitgewisseld. Het ene leven wordt voeding voor het andere. Er is geen centrum, geen hoofdrolspeler. Het bos leeft juist in de relaties.
Met die gedachte kun je ook Surrender to Life in Park Schothorst binnenstappen.
Zes kunstenaars maken heel verschillende werken, maar onder de oppervlakte beginnen hun werken met elkaar te praten.
Bij Theo ontstaat nieuw leven juist in de holte van een oude boom. Wat eruitziet als een einde, blijkt een plek van bewoning, groei en transformatie.
Bij Rosalie wordt de linde een plek om te nestelen: een boom die niet alleen geworteld is in de aarde, maar ook in een gemeenschap. Een plek waar mensen en andere levensvormen zich aan kunnen hechten.
Marieke brengt haar eigen lichaam in een tijdelijke relatie met een boom. Haar kleisculptuur ontstaat bij de boom en verdwijnt uiteindelijk weer in de aarde. Het beeld vergaat; de relatie blijft zich voortzetten. En in navolging van haar is er een beeldenlaan ontstaan gemaakt van meer tijdelijke kunstwerken door verschillende mensen.
Esther tekent niet met potlood, maar een maaimachine. Haar patroon in het gras ligt lijkt vast te liggen. Elke maaibeurt verandert het werk, afhankelijk van vegetatie, beheer, machine en beslissing van de bestuurder. Het landschap tekent mee.
Jeroen laat ons luisteren naar nagebootste dierlijke klanken. Juist door iets na te bootsen ontstaat aandacht voor wat er werkelijk klinkt. De grens tussen luisteren en interpreteren wordt hoorbaar.
En bij Krijnie wordt het mycelium letterlijk een medespeler. De draad geeft richting, de vormen houden vast, maar het mycelium bepaalt zelf hoe het groeit. Het werk ontstaat niet alleen dóór de kunstenaar, maar ook dóór vocht, temperatuur, zwaartekracht, tijd en toeval.
Misschien is dat wel een van de mooiste gemene deler. In Surrender to Life*: de kunstenaars laten de controle telkens een beetje vieren. Ze laten zien dat leven geen zelfstandig project is.
Een boom is nooit alleen een boom.
Een lichaam is nooit alleen een lichaam.
Een landschap is nooit alleen een landschap.
Een beeld is nooit alleen een beeld.
Alles staat ergens middenin.
Misschien is dat wat Surrender to Life uiteindelijk vraagt: niet alleen om naar zes kunstwerken te kijken, maar om te ontdekken wat er tussen die werken leeft.
