Ik heb jarenlang vergaderd terwijl mijn lichaam al lang nee zei.

Overdag organiseerde ik projecten, leidde ik gesprekken, werkte in ik mijn atelier. Maar wanneer er ’s avonds vergaderingen waren, lag ik daarna vaak de hele nacht wakker.

Alsof mijn systeem nog urenlang moeite had om terug te keren naar rust.

Lange tijd dacht ik dat er iets mis was met mij.
Dat ik gewoon beter moest worden in overleggen, sneller moest reageren, directer moest denken.

Maar inmiddels denk ik dat we samen werkstructuren hebben gebouwd die vooral één vorm van intelligentie erkennen: de mentale.

Snel kunnen reageren.
Direct een mening hebben.
Ter plekke conclusies trekken.

Terwijl niet iedereen zo werkt. In ieder geval ik niet.

Ik merk steeds vaker dat mijn antwoorden juist ontstaan wanneer ik stop met denken. Wanneer ik slaap. Wandel. Vertraag. Even niets doe.

Dan weet ik het ineens. Niet als analyse, maar als helderheid.
De natuur fascineert me daarin steeds weer.

Binnen ons nieuwe project en buitententoonstelling Surrender to life verdiep ik me in mycelium: ondergrondse netwerken van schimmeldraden die ik bovengronds laat zien. Hier draait samenwerking niet om hiërarchie, snelheid of controle – maar om afstemming, uitwisseling en het voortbestaan van het geheel.

Ik vraag me af: misschien zijn wij als mensen vergeten dat intelligentie niet alleen in het hoofd zit. En misschien komen sommige antwoorden pas wanneer we ze niet meteen willen vinden.