Gisteren brachten we de uit mycelium gegroeide vormen – gemaakt in de workshop van 26 juli – samen op jute. We lijmden, naaiden, verschoven en keken.

Eén van de objecten leek op zichzelf misschien niet helemaal gelukt.
Maar toen we alles bij elkaar legden, kreeg de vorm een nieuwe betekenis. Niets was veranderd, maar alleen de relatie met de andere vormen hadden we aangepast.

Dat is misschien wel een van de mooiste lessen die ik steeds opnieuw leer van het werken met mycelium: iets bestaat nooit helemaal op zichzelf. Wat niet lijkt te passen, kan in een andere context precies datgene zijn wat het geheel nodig heeft.
Mycelium zoekt verbinding. Het reageert op wat er is. Het groeit niet volgens een vast beeld, maar vanuit relatie en omstandigheden.

Ik haal hier weer een mooie levensles uit. Blijkbaar is niet alles wat anders loopt dan verwacht een mislukking.
Maar precies wat het geheel op dat moment nodig heeft. Hmmmm.